I will always share my spoon with you…

A Holy man was having a conversation with the Lord one day and said, ‘Lord, I would like to know what Heaven and Hell are like.’

The Lord led the holy man to two doors.

He opened one of the doors and the holy man looked in.

In the middle of the room was a large round table..

In the middle of the table was a large pot of stew,

which smelled delicious and made the holy man’s mouth water.

The people sitting around the table were thin and sickly.

They appeared to be famished. They were holding spoons with very long handles that were strapped to their arms and each found it possible to reach into the pot of stew and take a spoonful.

But because the handle was longer than their arms, they could not get the spoons back into their mouths.

The holy man shuddered at the sight of their misery and suffering.

The Lord said, ‘You have seen Hell. They went to the next room and opened the door. It was exactly the same as the first one.

There was the large round table with the large pot of stew which made the holy man’s mouth water.

The people were equipped with the same long-handled spoons, but here the people were well nourished and plump, laughing and talking.

The holy man said, ‘I don’t understand.

‘It is simple,’ said the Lord. ‘It requires but one skill.

You see, they have learned to feed each other.

The greedy think only of themselves.’

stukkie vir stukkie

Die wind sny deur murg en been en die verlatenheid spook by Sarah… op enige ander dag sou die skoonheid van die hoë berge die manier waarop die lug en die sneeu op die horison saam smelt haar hart geroer het… maar nie vandag nie!

Hoe het dit gebeur dat hulle so verlate in die middel van hierdie ys wildernis beland het. Dit was slegs ure van te vore wat hulle en die kinders nog by die vliegtuig se venster uitgestaar het na die wit stukkies dons wolke wat verby hulle gesweef het nie. Sy hoor nog hulle aanhoudende gegiggel en die aansteeklikheid van hulle opgewondenheid.

En nou veg haar hele gesin vir hulle lewe… hoe gaan hulle oorleef in hierdie God verlate plek? Hulle was so amper daar, so naby aan hulle eind bestemming, en nou sit hulle gestrand teen die hang van hierdie sneeu bedekte berg.

Hoe gaan sy haar kinders warm hou? Wat gaan hulle maak… en waar bly Jason so lank? Hy het kastig in die wrak gaan rond krap om te kyk of hy nie dalk ‘n plan kan maak om hulle te red nie… dis nou gerieflik… hy speel MacGyver en sy moet die kinders warm hou… dink sy ewe selfsugtig en verwytend.

Jason kom te voorskyn met ‘n rubber bootjie… wat hy daarmee beplan weet Sarah nie, al wat sy weet is dat hulle tot bo op daardie berg, daar die hotel veronderstel is om te wees, skyn moet kom voordat dit donker word en voor hulle kinders verkluim.

Versigtig sit Jason die kinders een vir een in die rubber bootjie wat Hy met soveel moeite op geblaas het. Die koue lug het sy longe so seer gebrand en hy moes hard werk om die pyn van sy gebreekte ribbebeen vir Sarah weg te steek – die laaste ding waaroor sy haar nou moet bekommer is hy… dis belangriker dat sy op die kinders en haarself fokus.

Nadat hulle die kinders warm toegevou het met die komberse en klere en lappe wat hulle in die vliegtuig kon kry, maak Jason ‘n tou aan die voorste hak van die bootjie vas… so begin hulle die moeilike tog teen die steilte van die berg uit. Hulle kan lankal nie meer hulle tone of hulle neuse voel nie en dit voel of hulle maar stadig vorder.

Vir Jason voel dit kompleet of hierdie berg hoër word by die minuut en ewe skielik is daar vreeslike swaar gewigte om sy voete vas gebind… of dalk is dit net sy moet wat in sy skoene gaan sit het. Dan begin hy dink aan die kosbare inhoud van die bootjie wat hy sleep. Die kinders doen hulle bes om stil te lê en te luister. Hy raak skoon angstig en benoud as hy dink aan die onvoorwaardelike manier waarop hulle op hom vertrou om hulle lewens te red… hulle vertrou hom meer as wat hy homself vertrou of self wat Sarah hom vertrou.

Daar is tye wat Sarah net nie meer kan nie, sy wil in mekaar sak, maar sy bly vorentoe beur… elke keer wat haar kragte wil ingee kyk sy na die vas beslote uitdrukking op Jason se gesig en dan weet sy dat sy hom nie kan teleur stel nie… sy mag nie… sy wil nie hê dat hy moet dink dat sy swakker is as hy nie… dit is die een ding wat sy haar lank al voor geneem het, nooit ooit weer sal sy op iemand anders aangewese wees nie, nooit ooit weer sal haar oorlewing van iemand anders af hang nie… sy sal vir altyd in beheer van haar lewe bly…

Teen die tyd wat Sarah weer wakker word bevind sy haarself binne in die reddings bootjie, saam met die kinders, sag kuns en knus toegevou. Voor haar sien sy hoe Jason voortbeur… sy moes flou geword het… hoe kon sy so swak wees, hoe kon sy haarself so teleurstel?

Sy roep na hom en met eens is daar ‘n sagtheid in sy oë, en ‘n klein glimlaggie van verligting, dat sy weer wakker geword het, speel om sy mondhoeke… sy sukkel om te verstaan hoekom daar soveel meer respek, liefde en sagtheid in sy oë is veral nou nadat hy haar ook nog moes versorg… vanoggend het hulle twee nog so vreeslik vasgesit en sy het gedink dat sy nooit weer hierdie liefdevolle blik in sy oê sal sien nie….

Hy stop vir ‘n oomblik, sy klim uit en spontaan omhels hulle mekaar… “Ek was so vreeslik bekommerd oor jou,” sê Jason. “Maar aan die anderkant was dit goed om te sien dat jy ook maar net ‘n mens is… ek het begin dink dat jy van yster en klip en maak is.”

Sy woorde sny soos ‘n mes deur haar hart… hoe kan die man vir wie sy so innig lief is, dink dat sy van yster en klip gemaak is, wat se prentjie het sy dan van haarself vir hom geskets?

Dis in stilte wat hulle nog vêrder loop… elkeen besig met sy eie gedagtes, maar tog is die stilte nie ongemaklik nie, daar is vir die eerste keer in maande weer ‘n gemaklikheid, ‘n intimiteit tussen hulle – iets waarna hulle albei so vreeslik verlang het…

Sarah was nog so besig met haar eie gedagtes toe Jason sieklik hier langs haar in een stort… die pyn het hom uiteindelik oorweldig…. Hy moet rus, sy liggaam is moeg en afgetakel, hy moet eers rus.

Sarah gaan sit langs hom in die sneeu. Agter hulle is die vliegtuig wrak…. Voor hulle lyk dit of daardie plekkie waarvoor hulle mik net nie wil nader kom nie… hulle moed is weereens in hulle skoene… en dis Jason wat heel eerste die moed het om hardop te sê wat hulle albei eintlik dink:

“Dis hopeloos, dit voel of ons nêrens kom nie, Sarah. Het ons die regte ding gedoen, moes ons maar nie eerder gebly het daar waar ons was nie… was die wrak wat ons agtergelaat het nie beter as hierdie wildernis nie? Hoe weet ons dat die hotel regtig daarbo op hierdie berg top is?”

Uit desperaatheid en uit moedeloosheid, begin Sarah ‘n gebed prewel… tot vandag toe kan sy nie regtig onthou wat sy presies gebid het nie… maar toe sy opkyk staan daar ‘n klein bokkie voor hulle. Dit lyk kompleet of die bokkie hulle uitnooi om haar te volg. Sonder of vêrder ‘n woord vir mekaar te sê staan Jason en Sarah op en elkeen neem ‘n stukkie tou. Saam trek hulle die bootjie met hulle kosbare kinders al agter die bokkie aan.

So spring die bokkie die berg paadjie voor hulle uit. Elke nou en dan stop die bokkie, kompleet asof om die twee van hulle kans te gee om te rus… en dan gaan hulle weer vêrder, vêrder en vêrder weg van die wrak… nader en nader aan die plekkie waarvoor hulle mik daar bo op die berg, die plekkie wat hulle nog steeds nie met ‘n oog gesien het nie.

Maar nie Jason of Sarah fokus is meer bo op die berg nie, nee hulle volg net hierdie bokkie en haar spoortjies. Hierdie kleine, weerlose bokkie wat so getrou voor hulle uit gaan. Hierdie onwaarskynlike redder wat in hulle lewens ingehuppel het.

Dit was eers toe hulle begin agter kom dat die steilte begin afplat dat hulle weer op kyk en daar voor hulle in die skemer lig staan die silhouette van hulle eind bestemming… die bokkie het hulle stukkie vir stukkie, spoortjie vir spoortjie, tree vir tree na hulle eind bestemming, na ‘n veilige plek gelei…

Gebed vir 9 September 2009

Here God

Ons prys U ons wonderbaarlike Koning en Heersers sonder gelyke. Here soveel van ons gesprekke het die laaste ruk oor die gebrek van dissipline en morele standaarde in wêreld gegaan. Here op ‘n daaglikse basis word ons as gesin gekonfronteer met die verkil tussen die waardes wat ons uit dankbaarheid teenoor U wil uitleef en die van die wêreld.

Here soms voel dit vir my of my kinders verstoot word deur hulle maats omdat hulle ‘n ander waarde sisteem probeer toe pas. Partykeer voel ek soos ‘n heks as ek oor en oor moet verduidelik hoekom ons nie sekere televisie programme kyk nie, en hoekom ons sekere rekenaar en play station speletjies nie speel nie.

Here vandag wil ek names die mense van my land voor U kom staan. Here ons land, ons kinders, ons tieners ons jong mense en die ouers en groot ouers, ons almal het U dringend nodig. Here ons almal se wonde is diep en soms kry ek die gevoel dat die ganse Suid Afrika sonder hoop sommer maar net ronddwaal.

Vader ons kinders het Goddelike leiding nodig. Hulle het mense nodig wat eerlik met hulle oor die dinge van die lewe en oor U sal gesels. Vader ek wil vra dat U elke kind, tiener en jong mens in U hand sal neem en met hulle sal begin werk. Vader verbind hulle wonde soos U my wonde verbind het, omring hulle met U liefde en U vrede en U genade. Vader laat hulle ,hulle identiteite in U vind eerder as in die wêreld.

Vader wees saam met elke ouer, Here gee dat ons sal leer om ons kinders daagliks te seen, gee dat ons hulle met insig uit U hand sal kan lei om hulle identiteite in U te vind, om hulle hoop en geloof in U te plaas en om ‘n intieme verhouding met U te bou.

Here wees saam met elke persoon in ‘n posisie van mag, elke persoon wat gesag oor ander het. Vader wys vir hoe om ons kultuur van korrupsie te verander en om eerder ‘n kultuur van omgee en eerlikheid en geregtigheid te kweek.

Vader my Oupa loop nog moeilik na die operasie. Vader ek wil vra dat U vir hom en ouma deur hierdie aansterking proses sal dra. Vader hou hulle styf vas, laat hulle ons sagte soentjie op hulle voorkoppe voel soos ons dit van hier vêr af stuur. Vader ons vertrou dat U oupa sal spaar sodat hy sy twee nuwe agter klein kinders sal kan ontmoet Here. Here gee hom die kans om hierdie wonderwerkie wat U vir ons as troos na Izàn se dood gegee het te kan vas hou Here.

Here dankie vir die fantastiese nuus wat Nandi vandag met ons gedeel het. Here ons bid vir haar en Vincent al die voorspoed wat daar in U skat kamers van die Hemel is toe. Here dankie vir Tallie se oproep daar uit die vêrte. Here lig haar ook uit haar verknorsing, maak haar pad terug huis toe gelyk en gee dat sy spoedig sal kan terug keer.

Here wees saam met boeta waar hy homself voor berei vir hierdie laaste been van sy finale jaar voor hy graad vang. Here wees saam met hom waar hy weer op die pad sal wees en ook waar hy terug in Stellenbosch bedrywig sal wees met sy studies.

Here vat vannaand vir Mamma en Pappa en gee vir hulle elkeen ‘n drukkie. Laat hulle weet hoe baie ons almal verlang. Here hulle wonde en hulle harte is og so teer na Izàn se dood. Here die frustrasies van Pappa se werk maak die pad vir hulle styl. Vader stort U liefde en vrede oor hulle uit. Vader gee vir die insig wat hulle nodig het rondom die besluite wat voor hulle lê.

Here God ons gee elke droom, elke bekommernis, elke frustrasie, elke verantwoordelik wat vir ons te swaar voel, ons gee dit alles oor in U Vaderhand en ons weet Here dat met U aan die stuur Here sal ons voorspoed en guns by U geniet.

Amen.

Gideon – Deel 2

Teks Rigters 6:11 – 17

Vers 11 van Rigters 6 begin vir ons vertel van die ontmoeting tussen die Engel van die Here en Gideon. Gideon was besig om hard te werk, die woord sê dat hy besig was om koring te slaan in die pars kruip waar hy vir die Amalekiete weggekruip het.

Die Engel groet hom deur vir hom te sê “Die Here is by jou, dapper man.” Nou kan ek my net voorstel hoe Gideon moes voel. Hy is natgesweet en moeg. Hy verdien sy brood deur die sweet van sy aangesig. Hy voel soos ek en jy aan die einde van die dag, moeg gewerk, gespanne en moeg. Behalwe vir die harde werk moet hy nou nog boonop bekommerd wees oor sy eie veiligheid. Hy kruip weg, hy is bang en nou noem hierdie man hom dapper?

Gideon se eerste reaksie is so soortgelyk aan ons eerste reaksie wanneer ons hande in die hare by ‘n vriend of vriendin kom en hulle ons probeer vertroos deur ons van die Here se liefde te verseker. Gideon het God vir die Israeliete se situasie geblameer. Hy was oortuig dat God sy volk in die steek gelaat het, dat HY hulle verlaat het.

Gelukkig vir ons en vir Gideon steur God Homself nie aan hierdie redenasie en onsinnige praatjies nie. God regverdig ook nie eers Sy aksies nie, Hy herhaal eerder weer Gideon se roeping. “Gaan met die krag wat jy het, en gaan red die Israeliete uit die mag van die Midianiete! Toe, Ek stuur jou!”

Sjoe, Gideon se moed moes seker in sy skoene gesak het, want hier ten midde van sy eie krisis, ten spyte van sy geveg om net kos in sy lyf te kry sonder om deur die vyand gesien en bedreig te word, vra die Here hom om verby sy eie probleem te kyk en ‘n hele volk te red. As ons mooi terug dink en na ons eie lewe en ander se lewens rondom ons kyk sal ons verbaas wees om te sien juis hoeveel keer God ons reg in die middel van ons eie krisis vra om iemand anders te help. Dit is gewoonlik ook in sulke tye van uiterste persoonlike nood wat die Here jou roeping, jou skeppings doel aan jou begin openbaar.

Nes Gideon het ek ook net my kop geskud toe ek besef wat die Here van my gevra het. Keer op keer het ek op my knieë gegaan en vir die Here gevra hoe op aarde ek die taak wat Hy vir my gegee het moet verrig. In die middel van my stryd om my broer se dood te verwerk vra God van my om
• my verhouding met my lewensmaat te red,
• om my kinders voor te berei vir hulle onderskeidelike roepings
• En Hom dan nog deur dit alles heel hartig te loof en te prys.

Morele ondersteuning van mense was ook maar yl gesaai aangesien my familie en vriende nie kon verstaan hoekom ek weer wou probeer om hierdie dooie verhouding te probeer red nie. Ons lees in vers 16 van Gideon se verskoning, die redes wat hy aanvoer oor hoekom hy nie die Israeliete sal kan red nie. Hy het vir die Here gesê dat nie hy of sy familie genoeg aansien onder die volk geniet sodat hy die volk kan lei nie. As mens die sosiale struktuur van die Israeliete in ag neem kan mens sy redenasie verstaan.

My redes was meer van ‘n persoonlike aard, my krag was min, ek was op die rand van erge depressie, ek kon myself skaars motiveer om te gaan stort en my tande te borsel. Die liefdes vuur in my hart was besig om te versmoor. Ek het nie geweet of dit die moeite werd was om weer te probeer nie.

Die Here het geduldig dag en nag na my geluister. Ons lees ook hoe Hy na Gideon luister. Soos ‘n goeie pa luister Hy geduldig na die vrese van sy kind. En nes ‘n pa nie sommer sy kind se vrese afjak nie, vertroos God sy seun deur hom van Sy liefde en sy ondersteuning, hulp en nabyheid te verseker. God verseker hom dat hulle saam die vyand sommer maklik sal verslaan.
Die Here het ook deur Sy skrif my vrese vertroos. Ek het ‘n belofte dagboek begin hou, daar was soveel skrifte wat Hy met my gedeel het, ‘n hemelse vrede het oor my lewe en my gesin se lewe gekom. God het ons almal begin vertroetel, ons wonde genees elke dag bietjie meer, hy weef ons elke dag bietjie stywer saam van. Sy liefde het my gesin gered, sy vrede het my terug gebring van die rand van depressie en verwoesting af.

Etter en Gal

Doodstil – geen nurse in die gang gesien,
etter loop uit by jou wonde
die reuk van ontsteekte vlees hang in die lug
Dit ontstel my, ontstig my, ontnugter my!

Doodstil – geen lied in jou kamer gehoor,
‘n gewelddadige skeur geluid sny deur die lug,
gal spat in my oë as ek jou probeer help
Dit besmet my, besmeer my, beseer my…