Teks: Rigter 6: 1- 10
Die Ou Testament lê besaai met karakters waarvan ons as kinders in die Sondagskool geleer het, of dalk as Sondagskool Onnies vir die kinders geleer het. Maar dit spyt my om te sê dat my “Hoor en Doen” boekie nie eintlik net die hulp bron was wat dit veronderstel was om te wees nie, nee dit het vir ‘n groot deel van my Sondagskool loopbaan die woord van God vervang. So het ek en ek glo baie kinders verhale soos die van Gideon in ‘n afgewaterde formaat gekry, en so het ons nie regtig kon sien wat se waarhede in hierdie verhale opgesluit lê nie.
Rigters 6 skop af deur vir ons die groot prentjie van Gideon se omstandighede te skets. Die Isrealiete het gedoen wat verkeerd was in die oë van die Here, en hulle was vir sewe jaar in die mag van die Midianiete.
Vir ons om ten volle te verstaan wat dit beteken kan ons dalkies net na ons eie geskiedenis kyk, selfs na ons hede. Daar is nie ‘n bevolkings groep in Suid Afrika wat nie die gevoel van frustrasie, onreg en vernedering wat van onderdrukking kom, nie verstaan nie.
Bolangs is ons dalk nou as nasie in Josef se reënboog kleed geklee, ‘n reënboog nasie verenig, maar onderlangs bly die ou skeidings mure tog al te gereël regop staan. Die geringste geleentheid word gebruik om mense wat anders as ons is te probeer onderdruk, half amper te verteer sodat ons kan plek maak vir nog mensies wat soos ons dink en doen.
Die Israeliete is op hierdie selfde manier deur die Midianiete verdruk. Die skrif sê dat die Israeliete in grotte en naby bergstroompies gaan woon het. Hulle het in onherbergsame dele gaan wegkruip. As ons dus mooi daaroor dink is hulle nie net an hulle tuistes, hulle huise weggedryf nie, maar hulle is geforseer om in ongemaklike en gevaarlike plekke hulle nuwe tuiste te gaan maak. Hulle is bloot eenvoudig verplaas soos mens ‘n ongewende objek sou verplaas.
Die skrif vertel ook hoe hulle oeste vernietig is en hulle vee dood gemaak is. Weereens kan ons hiermee identifiseer, die huidige ekonomiese klimaat laat ons ook voel of ons reg om ‘n voortbestaan vir ons self en ons kinders te bewerkstellig word aangeval, ons word van ons inkomste ontneem.
Die Midianiete word ook in vers 5 as sprinkane beskryf. Verwysings na spriknae in die skrif gaaan gewoonlik gepaard met die iets of iemand wat God se mense van Sy beloftes beloof. Die sprinkane kom eet gewoonlik die mense se beloftes op. Maar vers 7 sê ook dat die Here die Isrelaiete geroep het om teen hierdie verdrukking op te staan.
So roep die Here ons ook elke dag om eerder ons sprinkane op te eet soos Johannes die Doper gedoen het.
• Maar hoe eet ek my sprinkane?
• Hoe veg ek teen die goed in my lewe wat my so ontstel en my vreugde steel?
• Hoe veg ek teen my werkloosheid, my skuld, die dood van my ouer, my kind of my lewensmaat?
• Hoe kan ek, wat nie eers meer in die oggend my oë wil oop maak nie, ek wat alles deur my egskeiding verloor het, hoe moet ek opstaan en veg?
Self het ek hierdie vrae in April van hierdie jaar (2009) gevra. My lewe was aan skerwe, my lewensmaat en een van ons kinders het uitgetrek, ons paaie was op pad om finaal te skei. My ouers was sonder ‘n heenkome, en ons almal was sonder vaste werk. Die grootste slag was die dood van my jongste broer op die jong ouderdom van 19.
Die krag wat ek fisies nodig gehad het om op te staan daar waar ek inmekaar gesak het nadat my ma my van my broer se dood vertel het, het my ontbreek. Die pyn en die hartseer het my oorweldig, die krag om te skreeu en hardop te huil was nie eers daar nie. Daar waar ek op ‘n hopie gesit het was ek eensaam, hopeloos, swak en alleen.
Tog kan ek vandag met oorgawe getuig dat daar hoop is! Vers 8 van Rigters 6 vertel vir ons van die profeet wat God na die Israeliete toe gestuur het. Die profeet het hulle herinner aan die wonderdade wat God al vir hulle verrig het, hy jet ook rekenskap van hulle gevra oor hulle aksies, hy het hulle herinner dat hulle nie na God geluister het nie.
Daar is ook sulke profete in ons lewens, ons skel hulle so maklik uit, ons word so maklik kwaad vir hulle omdat hulle nie altyd sê wat ons wil hoor nie. Wie wil nou dankbaar wees as jy jou laaste salaris tjek moet gaan bank en jy weet voor jou siel dat daar nie nog een gaan wees nie. Wie kan nou dankbaar wees oor enige iets as jy jou lewensmaat gevang het toe hy / sy ontrou was aan jou, of jy dalk ontrou was en dit nou berou?
Maar die vreemde ding van dankbaarheid is dit, dankbaarheid kweek meer dankbaarheid. Dankbaarheid verag jou hart en maak die grond vrugbaar sodat dit weer goeie grond kan word en weer lewe kan voort bring.
Maak ‘n lys van al die kere wat God jou al gedra het, maak ook ‘n lys van al die goeie en positiewe goed in jou lewe. As jou lys nie te lank is nie, moet jouself nie bekommer nie, en moet nie op die as hoop van die lewe gaan sit en huil nie, gaan eerder met ‘n oop gemoed na jou God en begin hom prys vir die goedjies op jou lys. Prys hom met jou hele hart, met jou laaste bietjie krag, prays Hom met alles wat jy is.
Prys die Here elke dag, voor jy begin vra vir dit wat jy vandag nodig het, spoedig sal jy sien hoe jou lysie al hoe langer word, jy sal jou kan verheug oor die groen plantjies wat hulle koppe hier rondom jou in die woestyn uit steek. Die Here van hemel en aarde sal weer lewe in jou dorre woestyn bring…
